Every attitude, every gesture has to fight poverty and exclusion. There are many ways to act, regardless of our skills and availability. These messages, these testimonials reflect. Feel free to contribute.

Testimonies are published under the responsibility of the author. They are subject to validation: these will be published only if they comply, in form and substance the spirit of this day as defined in the International Charter for October 17.

 

Testimonies
Ireland

We just need people to give us a chance.

My name is Jayson, I am from the Philippines.  I moved to Ireland in 2004 looking for a better future for my family. Just like many Irish have done in the past going to America or Australia.

 I have three children at home in the Philippines and I have been working here to support them and provide them with the necessary means to have a good education.   I wish I could be closer to them; I want to see them and be there for them as they grow up but being in the Philippines I could not support them. I could not find work.

 It is hard not being able to see them, not being there for them when they are sick or need help, not being able to share the important moments in their lives and not being able to bond as a family.  But at the minute I have no choice. I am currently undocumented and it has been 8 years that I have not seen my children. This is difficult for me every day of my life

 Being a migrant from outside the EU makes it harder to find a job. Employers take advantage of your vulnerable position.  That sometimes means that we have to accept pay under the minimum wage, long hours without overtime, dangerous conditions and threats from employers or colleagues. 

 We are here to work and support ourselves and our families; also to contribute by paying our taxes. We just need people to give us a chance.  We are not looking for a hand out; we just want fair consideration to be given to our situation.

17/10/2011
Jayson
Ireland

We did everything in our power!

My name is Michael.  As a family, we have been homeless for the past 3 ½ years.

 We did everything in our power to show that we can be responsible and caring parents even if, like many others, we have been on drugs for a while.

We hit every target that has been thrown at us: my partner and I are both clean, we pay our rent, we have all the receipts, we don’t owe anything to anybody and our children are going to school everyday…

We had been told that if we were able to turn our life around, help would be there for us as a family but, after 3 ½ years, nothing seems to be moving.

 A homeless accommodation isn’t a place a family should stay in too long and I think the children are suffering. They can’t play outside because it is too dangerous and they can’t play inside because the flat is too small. They can’t have friends coming over and, as a family, we can’t have visitors either.

 I dream to see my kids play in a garden.  I would love to plant seeds with them.  We would love to have a dog!

 The only place we were offered was another homeless accommodation in Finglas.

 How many times can you be knocked down before loosing faith in the system? 

How many times can you be knocked down before feeling like you are nobody?

How many times can you be knocked down before breaking down?

 We don’t want that to happen! We want the best for our family!

 And not only for our family!  We know lots of families who are in the same boat than us. We don’t want to be the ones getting out of homelessness. We want everybody to get out of it!

 

17/10/2011
Michael
Ireland

I hope there was a better future

On the 17th October 2008, I took part, with many others, in the unveiling of the commemorative stone in Dublin and I will never forget that day. The unveiling of the stone is one of the positive things I did right in my life.

At the time, I was part of the NWICTDP group. I was working on my drug addiction. I felt supported and respected by each member of the team and, like any human beings, I needed that support and respect. I will always be grateful for that time.

After I left the group, I looked for a job or a place I could volunteer. I started volunteering in Ballymun and enjoyed going there. It was one bus away from where I was living and I wanted to achieve something. Unfortunately, it didn’t last very long… One day I got told I wasn’t needed any more. Since then, I didn’t find anything.

Sometimes I feel like I have been forgotten by society.

I don’t like to feel that way. I don’t want to feel I have nothing left to contribute. I hope there was a better future but sometimes I wonder…

17/10/2011
Danny
Ireland

My page isn’t blank any more.

Sitting here with a blank page not knowing what to write, battling with my mind,

Sometimes I think I’m not that bright

I’m caught between two worlds in a way wanting to be a normal Joe Soap.

Ah well I can live in hope

But then again I’d like to have my individuality

I hope to find myself someday along with someone that will accept me, just to be happy.

 

Now today these words are a thing of the past.

All my wishes have come true and long may they last.

My page isn’t blank any more it’s full of thoughts and ideas.

I’m not battling with my mind anymore well not with those past fears.

I have positive fears today like what career path I’m going to take.

I’m making a life for myself and my family

Today I’m giving myself a break.

I’m a normal Joe Soap that’s all I wanted to be

But also it’s important for me to have my individuality

I have also found my girl along with two kids a girl and a boy

And I’m not just happy I’m full of joy

17/10/2011
Luke
Netherlands

Publieke boodschap 17 oktober 2011

Samen DENKEN, DELEN en DOEN  Vierde Wereld Forum Nederland         Samen met jou werken aan een wereld zonder extreme armoede   “Ééns zal de wereld veranderen omdat wij het willen.  Er zal dan een nieuwe mensheid zonder armoede ontstaan.”   Vanuit deze overtuiging heeft Joseph Wresinski de Internationale Beweging ATD Vierde Wereld opgericht in 1957. Maar hij voegde daaraan toe: “Om armoede te kunnen vernietigen moeten we haar kennen.”  Juist mensen die armoede uit ervaring kennen, zeggen “Het maakt niet uit of je arm bent of rijk, het gaat over je waardigheid.” Arm of rijk: iedereen heeft een gelijke, unieke waarde en dezelfde rechten. Arm of rijk; iedereen heeft behoefte aan een luisterend oor, aan gelijkwaardige en respectvolle  relaties, aan eerlijkheid en vertrouwen.   Helaas is de praktijk vaak anders, zelfs tegengesteld. Mensen krijgen vaak een negatief stempel vanwege hun armoede situatie. “Je wordt soms je hele leven achtervolgd door één gebeurtenis, bijvoorbeeld na een opname in de psychiatrie of na het vervullen van een taakstraf.” Bij de sociale dienst of controles aan huis voelen velen zich behandeld als fraudeurs. In plaats van een luisterend oor vinden ze een anonieme bureaucratie. De moeilijke formulieren die ingevuld moeten worden, maken van een probleem dat klein begint, uiteindelijk een zware rugzak.   Sommige Rechten van de Mens gelden niet meer als men onder budgetbeheer staat. De post wordt soms zonder toestemming geopend. Iemand zegt daarover: “De hulpverlener hoort je vooruit te helpen en niet achteruit. Zo eentje heeft het hele vertrouwen geschonden”.  Een ander zegt: “Hulpvragen voelt als een vernedering. Het is heel vervelend als je het dan eindelijk durft te vragen en er toezeggingen worden gedaan en dat dan blijkt dat de hulpverlener van baan veranderd is. Dan sta je weer bij het begin. Ik voel dat als onrecht.”   Het pijnlijkste is, als het leven al zo moeilijk is, dat men je laat voelen dat het je eigen schuld is. Je bent afhankelijk van beslissingen die anderen over jou nemen. Daarmee wordt je gedwongen tot dingen die je niet goed voor jezelf vindt. Zo was er een moeder die na lange tijd op een wachtlijst voor gezinsondersteuning om te voorkomen dat de kinderen uit huis geplaatst zouden worden, binnen een week moest regelen om opgenomen te worden als gezin. En dat terwijl er elk weekend moeilijk hulp te krijgen is.  Ook mensen in moeilijke omstandigheden willen overzicht over hun leven houden, de baas over hun leven blijven, hun rechten kennen en  uitoefenen. Zij willen geen afhankelijkheid , maar samenwerken met alle personen, professionals of vrijwilligers die met hen op weg zijn. Samen elkaar wederzijds begrijpen en oplossingen zoeken waar je echt achter kan staan. Zo was er een hulpverlener die niet begreep dat een cliënt boos werd toen hij zei “Ik heb goed nieuws voor je, het is goedgekeurd dat  je nog 15 jaar begeleiding krijgt!” 

Ook bouwen hulpverleners na verloop van tijd een goede vertrouwensrelatie met hun cliënten op. Maar ook nu met de bezuinigingen worden goede projecten gestopt en krijgen mensen het gevoel dat ze achteruit geholpen worden. Zij voelen zich in de steek gelaten.  Mensen in armoede vechten dagelijks voor hun basisrechten en die van hun kinderen. Alleen al het rondkomen met weinig geld vraagt veel inzet. Elke week de reclame napluizen voor de aanbiedingen. Meerdere supermarkten bezoeken, lopen en fietsen om de bus te besparen, dat kost tijd en energie. “Ik heb gezegd: kinderbijslag is voor de kinderen en niet bedoeld om de schulden te betalen. Daar heb ik via de rechter gelijk in gekregen. Het heeft wel even geduurd, maar ik ben een doorzetter geworden.”   Maar niet alleen de financiële aspecten zijn belangrijk, armoede heeft invloed op het hele leven: huisvesting, gezondheid, opleiding, werk. De eigen kracht – van volwassenen en kinderen – is vaak iets dat verborgen is geraakt. Dat moet weer naar boven gehaald worden met aanmoediging en steun. Ook het recht op ontplooiing is heel belangrijk, dat je als mens in staat wordt gesteld om je te ontwikkelen. Een moeder zegt: “Ik leerde om niet langer met angst en beven naar de toekomst te  kijken. Onze uitdaging is de kinderen moed en vertrouwen te geven “  “Ééns zal de wereld veranderen omdat wij het willen. Er zal dan een nieuwe mensheid zonder armoede ontstaan.”    ATD Vierde Wereld Nederland Vierde Wereld Forum – seizoen 3 Jaarthema 2010-2011: “Welke steun helpt ons verder?”

15/10/2011
ATD Vierde Wereld Nederland